167 просмотров

Հարսս տղուս մենակ լավ պահանջներ ներկայացնել գիտի. բայց, որ մի օր մի բան ասեցի անի ինձ քիչ էր մնում հում֊հում ուտեր

Տղես շատ աշխատասեր, նպատակասլաց ու արժանի որդիա մեր համար։ Մեր ամեն մի արածը գնահատումա ու իմ ու հոր համար հիմա էլ ինքնա օրուգիշեր չարչարվում։ Բայց չգիտեմ, թե որտեղից գնաց մի անարժանի բերեց մեր տուն։ Չեմ հասկանում, թե իմ տղեն դրա ինչնա հավանել։ Ոչ նորմալ պահվածք ունի, ոչ մարդկանց հետ շփվելու ձև գիտի։ Աջ ու ձախ կոպտում, վիրավորումա։ Ես զգում էի, որ դա ամուսնանալուց հետո, նստելու էր գլխներիս, մեր համար էլ պատուհաս դառնար։ Դե մեզնից մի քիչ հետու էին ապրում։ Ու դրանց ընտանիքի մասին, ոչ մի տեղ լավ բաներ չէին խոսում։

Հերը ալկաշ, ամբողջ օրը սրանից նրանից էր փախնում պարտքերի համար, մերն էլ թքղի բամբասչիներից էր լրիվ։ Ամբողջ օրը սրա տնից նրա տուն էր գնում։ Մտածում էի սա, որ սենց տունը չի մնում, իրա տան գործերը ովա անում։ Արդեն պատկերացնում էի, թե ինչ խոզանոցի մեջ էին ապրելու։ Էլ էդ ընտանիքից ո՞նց կարող ես հանգւստ հարս բերես ու մտածես, քր այլանդակ մորը նման չի էլ լինի։ Բայց տղես մեզ ոչ լսեց, ոչ էլ մեր մի ասածը բանի տեղ դրեց։ Էդ էլ իբր, թե շատ տեսած կյանքով էր ապրել, ոչ մի բանի պակաս չէր ունեցել, որ եկած չեկած տղուս առաջ պայմաններ էր դնում։

Մոռանում էր, որ ինքն էլ պարտավորա մարդու մասին հոգ տանի, որ տունա գալիս դիմացը պիտի հաց դնի, մարդավայել գործի ճանապարհի։ Տղուս հալից գցել էր, իրա պահանջներով։ Գործից որ տուն էր գալիս, նստում էր ականջին, որ վերջին փողերն էլ ձեռից առներ տեսած մի քռչը առնել տար։ Ես էլ, որ հանկարծ մի բան ասում էի հանում, վատամարդ էի լինում։

 

Добавить комментарий

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: